Keriman

KERİMAN 

Henüz on altısında aklın esir olduğu

Mahalleden birine gönül verdi Keriman

Sevda hararetinin zirvesini bulduğu

Bir zamanda başını taşa vurdu Keriman

Gönül ferman dinlemez denilen bir zamandı

Duygular dalgalıydı başı kara dumandı

Kader aman demeden akla vurdu kemendi

Hayatın  güllerini erken derdi Keriman

Oysa asi bir yosma eğilmeyen bir baştı

Aşk aklı esir aldı tezden kıblesi şaştı

Uslanmaz asi ruhun bayrağı yere düştü

Eğilmeyen başını yere serdi Keriman

Gayrı vakit dolmuştu çaldı sevda sireni

Dönüşsüz yolculuğun başladı serüveni

Çok geçmeden yıkıldı aşkın yüce divanı

Ayrılık kalemini tezden kırdı Keriman

Artık yenik orduydu yıkılmıştı kalesi

Bu hayat savaşının başlamıştı çilesi

Tez vakitte sunuldu aşkın siyah lalesi

Kader düğümlerini sarpa sardı Keriman

Ve hayat girdabında başlamıştı telaşı

On sekize girmeden otuz beş oldu yaşı

Dikildi hanesine mutluluk mezar taşı

Istırap vuslatına tezden erdi Keriman

Artık ne okşanan baş nede bir şefkat eli

Bir enkaz bırakmıştı zamansız aşkın seli

Hayata kalkışmanın ağır oldu bedeli

 İstikbal gemisini yan yatırdı Keriman

Hüseyin Yıldız