Araf

ARAF

Bir değirmen çıkrığı, döndükçe döner başım
Şu dünyada mekânsız, araftayım, zordayım
Pervaneyim dönerim, bir kendime dönemem
Aşkın gönül derdinde, alev alev kordayım

Oysa dönsem kendime, bulurum adresimi
Hançereme bağlarım, yitirdiğim sesimi
Soluk alır veririm, toplarım nefesimi
Ben kendimi ararım, bulamam ki nerdeyim

Ne hayâller kurardım, mor ufkumda yaldızlar
Göğe çadır kurardım, ellerimde yıldızlar
Hayâllerim vurdular, kanar, yüreğim sızlar
Eşkâli mücerretim, sanki düştüm yardayım

Bulutları örterdim, yorgan diye üstüme
Doldururdum suları, bulutlardan destime
Söyleşirdim geceyle, aşk gelmezdi kastıma
Dertlerimdi dermanım, zarardayım kârdayım

Bir sevdanın peşinden, yıllar yılı yürüdüm
Yollarına düşüp de, nice ayak sürüdüm
Her hüznüne katlandım, derdin başa bürüdüm
Hâlâ sevda künhünde, başladığım yerdeyim

Benden kaçar o sevda, göçer yaban ellere
Hem düşürür kendini, hem de beni dillere
Gül remzini unutur, yazık eder güllere
Utanırım bu hâle, içim ağlar dardayım

Yanarım alaz alaz, dumanım göğe çıkar
Bazen nefsin şerrine, kînim, nefretim akar
Çıkamam ki araftan, yolum boşluğa bakar
Gülüm yanar benimle, kokusunda hardayım

Akitleşir bir zaman, kavli kavle çatardım
Yedi veren güllerden, bahar bahçe tutardım
Maveranın büyülü, rüyasına yatardım
Düşüm çıktı düşümden, bir rotasız turdayım

Aşkım vardı aşk içre, şimdilerde niçin yok
Hedefine varmadan, kaçar yana eğri ok
Yengilerim çoğaldı, tasa gamlar bende çok
Nalânlıyım feryatlı,  ünlenirim zardayım

Bir gurbettir bu dünya, başı sonu nerdedir
İnsanlığa öz vatan, uzaklarda yerdedir
Aydınlığın muştusu, karanlığa perdedir
El ver Râbb’im kuluna, el verirsen ordayım

Celalettin Kurt